نحن اقرب من حبل الورید...

چقدر دلنشینه وقتی خود خدا مثل یه معلم کلاس اولیدستتومیگیریه تا نوشتن یادت بدهوقتی به عنایت خودش ذکر لا اله الا الله میگیبی اراده دستت بره سمت گردنتنبضت بیاد زیردستتوناخودآگاهیعنی خود خود خود خدا توذهنت این جمله رو نقش ببندهنحن اقرب من حبل الورید....وای خداجون دوستت دارموای که چقدر تومهربونیتازه حین ذکر گفتنم تودلت بندازه که...ازقبلشم بچینه که اشکت بیاد لب چشمتبه این فکر کنی که کیو داری تواین زمونه ی ناجوربعد اونوقت پیش خودت بگییعنی بیاره تو دلت که بگیمن خدارو دارم هنوز...همون لحظه دستت بره جایی که دوست میکشتشبعدم ببرت تویه دنیایی کهآخ خداجون عاشقتمچقدر توخوووووبیدوووووووووووووستت دارم مهربونم.... پیامبر مهربانی...